Uitgevers moeten nu toch echt iets anders gaan bedenken

Uitgeven is niet meer wat het geweest is en uitgevers hebben het moeilijk. Voor auteurs daarentegen wordt het leven een stuk eenvoudiger en lucratiever. Ze weten het alleen nog niet allemaal.

De tijd dat uitgevers bepaalden wat wel en niet voldoende kwaliteit had om gepubliceerd te worden ligt ver achter ons. Sommigen hebben het echter nog steeds niet door en volharden karaktervol in hun ingesleten gewoontes. In het beste geval volgen ze eens een door hun beroepsgroep georganiseerde presentatie over een actueel onderwerp zoals printing on demand of e-books en lachen eens meewarig over zoveel malligheid. Een serieuze uitgever houdt zich niet bezig met dergelijke trivialiteiten maar concentreert zich op zijn verheven taak: boeken uitgeven. Mooie boeken, vanzelfsprekend, boeken met klasse, boeken die iedereen wil hebben en waar je dus veel geld voor kunt vragen. Moet vragen, want correctoren kosten geld, redacteuren kosten nog meer geld, vormgevers doen het ook al niet voor niets en dan nog de drukkers.  En die boekhandelaren maken het helemaal bont tegenwoordig, maar ja, je kunt er nu eenmaal niet omheen. Gelukkig verkoopt Bol.com nog wat voor je, anders zag het er helemaal triest uit. En aan het eind van de rit heb je ook nog je auteurs die hun hand ophouden. Gelukkig houden die zich een jaar lang koest en kun je ze in de meeste gevallen afschepen met 10% royalty. Al met al houd je eigenlijk geen cent over, een subsidietje of ander mazzeltje daargelaten. Maar je gaat door, een andere optie is er immers niet.

Als je als uitgever iedere nieuwe term die opduikt meteen als een hype beschouwt en derhalve niet interessant, dan heb je toch een probleem. Wat in eerste instantie niet van belang lijkt kan dat ineens wel worden. Neem Twitter, niemand nam dit aanvankelijk serieus, mijzelf niet uitgezonderd. Nu is het een van de snelst groeiende internetdiensten, met groeipercentages van duizenden procenten. Sommigen beweren zelfs dat e-mail gaat verdwijnen en overgenomen wordt door Twitter. Ik waag me niet aan voorspellingen maar ik neem Twitter zeer serieus. Net als LinkedIn, ook al zo'n verguisd fenomeen. In Nederland mag ook Hyves niet vergeten worden. Als auteurs dergelijke wapens in handen krijgen, en dat gebeurt want ze zijn voorlopig nog vrij verkrijgbaar, dan hebben uitgevers het nakijken. Nu houden de meeste auteurs zich nog in, maar hoe lang nog? Als Kluun een nieuwe titel zou hebben en die zelf zou publiceren, wat tegenwoordig een fluitje van een cent is en bijna niets meer kost, dan hoeft hij maar een regeltje van maximaal 140 tekens te twitteren en al zijn 11.090 volgers zijn op de hoogte. En die twitteren of hyven weer naar hun vrienden, gemiddeld zijn dat er 200. En die weer naar hun vrienden, et cetera. Zet maar een vermenigvuldigingsteken tussen die aantallen en je krijgt een aardige indruk van het publiek dat je bereikt. En het kost letterlijk geen cent.

De boodschap lijkt mij duidelijk. Je kunt als uitgever je kop in het zand steken en denken van 'het zal mijn tijd wel duren' maar je graaft je eigen graf. En niemand zal om je rouwen, want je vrienden zijn druk aan het twitteren over hun nieuwe e-boek en over hoeveel exemplaren ze al hebben verkocht en wat het heeft opgeleverd. Voor henzelf, want een uitgever is er niet aan te pas gekomen. Hooguit voor wat losse diensten, die bijvoorbeeld een uitgever zou kunnen aanbieden. Maar er zijn natuurlijk talloze anderen die dat kunnen, zoals zelfstandige redacteuren, vormgevers en marketingspecialisten. En voor de productie zijn gespecialiseerde printbedrijven beschikbaar die vaak bovendien de distributie voor hun rekening nemen. Specialiseren, communiceren en samenwerken is daarom de enige optie voor uitgevers. Onthoud de termen Twitter en LinkedIn, Hyves en Facebook mogen ook. Good luck.

Marten Nubé
DirectBoek.net